Pineau is vandaag 14 weekjes oud en de blog gaat de lucht in.
Als enorme vogelliefhebber is het houden van kromsnavels jong begonnen. Dat was (en is nog steeds) met grasparkieten en valkparkieten.
Niet uit arrogantie, maar ik denk dat ik na zo’n 40 jaar wel zo goed als alles van ze weet. De gras- en valkparkieten dus.
En de enorme hoeveelheid beschikbare lectuur over deze beide soorten heeft zeker geholpen.
Maar over de Pyrrhura (en nog veel meer soorten waarover ik hoop te gaan schrijven) is nog niet zoveel te vinden.
Het doel is een groot aanbod aan kennis te delen, je mee te nemen in ervaringen en mee te genieten van (onze) kromsnavels.
Ik noem bewust kromsnavels omdat er onterecht over papegaaien, parkieten enzovoorts gesproken wordt.
Alle kromsnavels vallen onder de hoofdgroep papegaaien. Dus ook een grasparkiet of conure.
Hoe Pineau hier geboren is (en helaas als enige van de twee) de eerste dagen heeft overleefd komt nog in een andere blog aan bod.
Hoe dan ook, Pineau is vandaag 14 weekjes oud. Mijn eerste (en enige nu ik dit schrijf) kromsnavel door ons gekweekt.
Gisteren heb ik zijn ouders uit de gezamenlijke kooi in de woonkamer naar de vlucht gebracht. Zij zijn helaas niet tam en hebben nu meer ruimte om hun conditie op peil te houden. En uiteraard hun geestelijke en lichamelijke welzijn na maanden in het blok te zijn geweest om Pineau goed te verzorgen.
Het drietal heeft de afgelopen weken absurd veel tijd in het blok doorgebracht en de pop begon apatisch gedrag te vertonen, dus tijd voor verandering.
En gisteren heb ik al veel meer Pineau gezien dan de 14 weken hiervoor. Hij is nu (letterlijk) onder moeders vleugels vandaan en begint aan een nieuw avontuur.
En ik vind het echt leuk om het avontuur met een tam te maken maatje weer aan te gaan.
En spannend, want dit soort voelt, onbekend voor mij, als next level.
Ander temerament, beetje ander voer en andere communicatie.
En vandaag.
Rustig het vertrouwen opbouwen.
Gisteren was Pineau voor het eerst alleen in zijn geboortekooi en op een andere plek in de woonkamer.
Hij (ga ik maar even vanuit omdat Pineau dezelfde kleuren als zijn/haar vader heeft) staat op deze plek het meest rustig en kan op zijn gemak de dagelijkse gebeurtenissen in huis waarnemen.
Geduld, geduld, geduld. En geloof mij maar, ik kan haast niet wachten op het moment dat hij vrij rond kan vliegen en klauteren. Maar eerst het vrijwillig op- en afstappen aanleren. Het kuikentje is pas 14 weekjes jong en het zou zo zonde zijn om het vertrouwen te schaden door achter hem aan te moeten jagen om hem terug de kooi in te krijgen.
Als ik merk dat hij genoeg nieuwsgierig geïnteresseerd in mij is dan starten we de trainingen.
Nu blijft het nog even bij het rustig rondom zijn kooi bewegen en tegen hem praten.
En gaan zorgen voor voldoende afwisselende bezigheden in zijn kooi om zich te vermaken.
Ons motto is hier dat elke dag de moeite waard moet zijn voor onze dieren.
Tot zover ben ik erg tevreden. Hij verstopt zich, zonder ouders, niet meer in het blok. Is nieuwsgierig geïnteresseerd, ook buiten. Vanmiddag de Brahma’s en honden rondom zijn kooi en hij at rustig door.
Hij maakt veel zachte geluidjes die ik interpreteer als een tevreden vogel.
Deze week maar eens op jacht naar divers groenvoer, want jong geleerd….
Kromsnavel fun 