Nu 2 weken zonder ouders en Pineau doet het goed. Hij heeft al met veel soorten eten kennis gemaakt zoals hazelnoot,druiven, wortel, banaan, snijbiet, appel, paardebloem, zaden, vogelmuur en geweekt duivenzaad.
Dat laatste, geweekt duivenzaad was een tip van een Pyrrhura cruentata kweker. Al onze Zuid Amerikaanse gevederde vrienden krijgen dit nu met grote regelmaat.
Nu waren het enorm zonnige en aangename weken om veel buiten te staan. Dus qua trainingen zijn we niet intensief bezig geweest. We merken dat de twee jongsten, Pineau en Inti (de Pionus) buiten erg veel indrukken opdoen. Zoveel dat als ze einde middag terug naar binnen gaan, ze erg moe zijn.
Pineau heeft overigens zelf bepaald dat rond 19-20 uur bedtijd is. Hij trekt zich dan in zijn blok terug.
En laat dat nou net de tijd zijn waarop ik hem volop aandacht wilde gaan geven. Dus… Nu hebben we net, nog niet geplaatste, vogelverlichting aangeschaft, dus hoop ik zijn slaaptijd nog wat op te kunnen schuiven zodat hij èn voldoende slaap èn voldoende aandacht krijgt. Het grappige is dat hij ’s morgens als het nog donker is al wel besluit uit zijn slaapblok te komen.
Dus veel buiten en (te) weinig training. Dit blijft lastig. Ik denk dat een vogel het tempo moet bepalen om een stabiel en gezond hopelijk lang gelukkig leven te krijgen. Daarnaast hoe jonger aangeleerd hoe gemakkelijker.
Bij Pineau is gekozen om hem (op 2x even vasthouden als kuiken na) 14 weken bij zijn niet tamme ouders te laten.
Ook al ga ik nu, na lange tijd met een ander soort, handopfok ervaren, echt vergelijken zal niet mogelijk zijn. Eigenlijk helemaal niet.
En dan ons Pineau incident. Niet iets om trots op te zijn en eigenlijk te dom en stom van ons, na wat twijfel toch besloten dit te delen. Want voor je het weet….
We hadden een mooi hondenspeeltouw gekregen dat de honden hier niet gebruiken. Dus met een sluiting en een ander stuk touw in de kooi opgehangen tot groot vermaak van het Pyrrhura drietal.
Het touw ging los en werd op de bodem van de kooi ondergepoept, dus die eruit en in de was. Het hangertje bleef tot groot vermaak van Pineau en ons. Wat had hij er een lol mee. Eraan bungelen op vaak één poot etc. Kortom volle echte Pyrrhura pret.
En toen zondag. Hij stond lekker buiten maarrrrr ik zag hem worstelen. Hij hing paniekerig met zijn kop vast in het oog van het hangertje. Ik dus mijn paniek onderdrukt (vraag niet hoe) om hem steeds gevaarlijker te zien hangen. Het produkt veel te dik om met een tang door te knippen, maar eerst de kooi veilig naar binnen zien te krijgen dacht ik. De kooi op wieltjes zou over de drempel moeten wat altijd voor een klap zorgt en zijn nekje zou kunnen breken, als dat niet al met zijn geworstel zou gaan gebeuren.
En toen, terwijl ik geruststellend tegen hem spak wist hij zich los te rukken terwijl ik pas een paar centimeter ruchting deur met de kooi was.
Dat ding nu exit? Niet helemaal want Pineau kan bijna de deurtjes van zijn kooi openkrijgen die ik al met plastic voerklemmetjes had versterkt, dus het object nu veilig vanaf de buitenkant help het aan de veiligheid van mijn jonge gevederde vriend.
Ik snap eigenlijk niet waarom niet alle pyrries Houdini heten. Zijn moeder wist nog door een onmogelijk smal stuk bij de bodembak te ontsnappen. Alle pyrrhura liefhebbers hebben ongetwijfeld al vaak verrast gezien waar ze toe in staat zijn.
Het mooie is wel dat het blijkt dat ze, mocht een grote ontsnapping lukken, ze de weg terug naar hun verblijf al meerdere keren is gelukt.
Leuk weetje is dat Ara’s veel bijvogrlshoes in de buitenlucht gebruikt worden omdat ze honkvast zijn in tegenstelling tot bijvoorbeeld Kaketoes en Amazones. En spectaculair natuurlijk.
Na dit avontuur merk ik hoe snel deze kleine boef mijn hart heeft gestolen Wat was hem met een bijna gebroken nek te zien dood en doodeng.
Verder bleven de avonturen gelukkig beperkt tot een roofvogel die “gezellig” tussen de kooien ging zitten.
Kromsnavel fun 