De Pionus maakt niet gelijk een joepie! indruk tussen de Papegaai-achtigen.

Hij heeft niet de kenmerkende geweldige kuif van de Kaketoe, hij heeft niet de grootte van de extraverte, om aandacht schreeuwende Amazone, de lange staart en opvallend gekleurde veren van een Ara (alhoewel daar ook de meer subtiel mooie groenere varianten tussen zitten).
Een grasparkiet spreekt qua kleur nog meer aan en de valkparkiet is een eenvoudiger vogel met kuif èn lange staart. Beiden geweldige vogels om te houden en om jarenlang heel veel plezier van en mee te hebben.

En wat mij het minst aansprak over de Pionus was (waarschijnlijk door de vertaalsites) dat ze Margrietjes genoemd worden.

En net zoals met andere diersoorten heb je dieren die de wauw-factor hebben maar je nooit in huis zult halen. Leeuw of toch maar een kat, Pyreneese berghond of toch maar een Golden retriever.
De kenner zal gelijk zijn wenkbrauwen fronsen en snapt dat de kat en Golden retriever ook niet per definitie altijd makkelijk zullen zijn. Soms van nature en soms door hun opgedane ervaringen of gebrek aan training.

Bovenal we moeten ons blijven realiseren dat de vogels niet gedomesticeerde dieren zijn. En tellen we daar de grote intelligentie en levensduur van vele papegaai-achtigen bij op dan gaan we een bijna niet te overziene verbintenis met de gevleugelde gehouden huisgenoot aan.

Geen Pionus
omdat deze soort misschien wel 40 jaar of ouder kan worden
omdat hij vele uren aandacht vraagt, elke dag en dat ook over 37 jaar
omdat er moeilijk aan te komen is
omdat hij waarschijnlijk minder, onduidelijker of simpelweg niet “praat”
omdat je elke dag een gevarieerd menu moet voorschotelen
omdat je elke dag/week de kooi etc. moet schoonmaken
omdat je voor hem moet laten zorgen als je op vakantie gaat
omdat de dierenartskosten erg hoog op kunnen lopen
omdat jij helemaal verantwoordelijk bent voor zijn welzijn
omdat je wellicht niet tegen stof en veren kunt
omdat je metgezel(len) nu of straks niet gediend zijn van een vogel in huis
omdat je vogel éénkennig kan worden
omdat je gaat verhuizen naar een woning waar je geen dieren mag houden
omdat je vogel zich niet gedraagt zoals in de boeken wordt beschreven (karakter, door jou etc.)
omdat je vogel elke dag een douche (evt. met jou) nodig heeft
omdat je liever de hele dag met de gordijnen dicht in je bed blijft liggen
omdat de hele wand van je kleine huiskamer uit een led tv scherm bestaat dat continu aan staat
omdat je vogel niet bij eventueel andere vogels gezet kan worden
omdat hij best wat geld kost, niet alleen de aanschaf maar ook terugkerende kosten

Veel van deze redenen betreft alle papegaaien, papegaai-achtigen en huisdieren in het algemeen. Trouwens, ook een paard kost dagelijks uren van je tijd en heeft een metgezel en vrije beweging nodig.

Maar specifiek aan (o.a.) de Pionus is dat het een wat meer timide, kat uit de boom kijkende papegaai is die éénkennig kan worden en waarbij de mannetjes bovengemiddeld last hebben van hun puberteit(en).
However …. In een drukke omgeving, tv, kinderen, blaffende honden etc. kan de Pionus zich tot een (onnatuurlijk) drukke papegaai ontwikkelen.
Persoonlijk denk ik dat deze dieren dan continu onder stress staan wat uiteraard niet in het welzijn van het dier is.

In deze inleidende blog over deze (volgens mij geweldige papegaaiensoort) neem ik je mee in mijn keuze voor deze soort èn waarom het een nooit verwachtte andere ondersoort is geworden dan ik ooit had gedacht.

Vanaf het zien van de Ara op Pipi Langkous haar stoere vaders schouder en het lezen van “…op avontuur” met de briljante Kaketoe Kiki wilde ik niets liever dan een papegaai.

Een tocht van eindelijk een grasparkietje mogen houden tot nu, na heel veel twijfel gaan voor een “echte papegaai”. 

De Kaketoe is mijn grote favoriet, maar hoe meer ik mij over deze soort inlees hoe meer ik vind dat dit geen soort is om in huis te kunnen houden. Zeker rekening houdend met de herrie en levensduur.
(en waar wij nu wonen worden enkel puberpapegaaien die nog een lang leven te gaan hebben met mogelijke trauma’s ter adoptie aangeboden)
De Ara en Amazone zijn ook zeer luidruchtige soorten en zou ik alleen aandurven in een groot landhuis met orangerie of groot buitenvogelverblijf, maar helaas, zo wonen we nu niet.
En van de Roodstaartpapegaai zie ik teveel trieste gevallen waardoor ik denk dat het heel moeilijk is deze geestelijk een goed leven te geven. Bovenal, het “spreken” is grappig maar nooit een vereiste voor mij geweest.

En toen zag ik een filmpje met een papegaai die bijna op een roofvogel leek met een onbeschrijflijk prachtig gekleurd verenkleed: de Bronsvleugel Pionus.
De gekromdere snavel (kenmerk van de Pionussoorten) en de prachtige bronzen bevedering met deels (vooral bij gespreide vleugels zichtbaar) diep, diep kobaltblauwe contrasterende veren.
Wauw!  Hebbe!!! Of toch goed over nadenken.

Nog steeds wauw voor mij, maar…..
Deze soort is moeilijk aan te komen (maar niet onmogelijk)
Deze soort is duurder (niet belangrijk als je het over de levensduur uitsmeert)
Deze soort is mogelijk wat bijteriger (ook te overzien)
Deze soort is niet de grootste (dat is dan weer jammer)

De andere soorten hadden ook zo hun voor- en nadelen.
De kleinere met een witte strook op hun kop (ik ga in andere artikelen nog de diepte in met juiste benamingen etc.) zouden het meest speelvol zijn, de clowns (het deed mij denken aan de Pyrrhura’s die wij al hebben).
De (op het eerste gezicht) wat saaiere is de grootste, heeft de meeste kans te leren spreken en trucjes te leren. Hmmmm…. Stof tot nadenken.

Nu hebben we een paar (vinden ze zelf ‘serieuze’) staande honden in huis die zo hun instincten hebben die op kunnen spelen. Verder zou ik dolgraag freeflight willen gaan doen. Twee goede redenen om een zo groot mogelijke papegaai te hebben. En nu ik de grootste eens wat bewuster bestudeer is een groenere papegaai-achtige qua uiterlijk meer zoals een Amazone papegaai.

Dus de twijfel sloeg enorm toe.
Gaan voor wat ik qua uiterlijk helemaal te gek vond (zoals een leeuw heel mooi maar niet zo handig en dan op een heel andere manier) of voor echt een levensmaatje. Want (er nog niet zoveel bekend over de Pionussen als huisdier) rekening houdend met mijn papegaai levenslang bij mij is (met de normale levensverwachting voor ons beiden) een wat robuustere vogel een veiliger idee.
En de “echte Amazone”, wie weet ooit als deze zich ter adoptie aandient, maar de levensverwachting en het extraverte gedrag en bijbehorende humeuren…. Teveel lawaai. Misschien als dat landhuis er nog eens komt (kasteel mag ook).
En de Bronsvleugel ….als die op mijn pad komt dan gaan we afwegen of het een leuk maatje voor onze maximilian zou kunnen worden want Pionussen schijnen het alleen met andere Pionussen goed te kunnen vinden. (niet aan mijn man vertellen!)

En toen gingen we een paar dagen geleden bij een kweker kijken naar een beschikbare Pionus maximilian.
En gelukkig kon dat met de afspraak dat als de “klik” er niet was dat we hem dan niet zouden meenemen.
Kom ik ook nog wel op terug, maar een papegaai kiest de persoon, niet jij de papegaai.

We kwamen na een paar uur reizen bij de quarantaine ruimte van de kweker. Wat was ik nerveus, want het blijft altijd spannend om een lange verbintenis aan te gaan en ook nee te durven zeggen als het dier er niet oké uit zou zien.

En daar zat het mannetje. Hij keek mij met een schuine open, nieuwsgierige vriendelijke blik aan en….. verliefd!
Uiteraard de ogen, neus, vleugels, poten, en algehele indruk van hem en omgeving en de kweker gecheckt en we gingen terug met onze Pionus maximilian.

De eerste ervaring?
Hij is nu bijna 4 dagen bij ons. De handopfok hier (Frankrijk) is marginaal, hij heeft ook bij soortgenoten gezeten en is niet te sterk gericht op de mens. Eigenlijk wel gezonder en ook een grotere uitdaging want de socialisatie, tam maken etc. ligt nog als een blanco bladzijde in onze handen.
Ik ben helemaal verzot op het kereltje. Hij doet heel veel denken aan de Amazone papegaai, veel groen, maar dan zonder het geluid. En in de zon zie je de verborgen pracht van de Pionus. Hij heeft olijfkleurige, paarse, rode en zwarte bevedering en uiteraard zijn “schubben”. En dan die doorbuigende tweekleurige havik achtige snavel. Geweldig en niet op foto vast te leggen deze parel.

De Pionus is echt een ondergewaardeerde papegaai. Zoals ik terecht las, dit voorkomt ook de impuls aankopen zoals bij de bekendere soorten papegaaien.

Dit wil uiteraard niet zeggen dat dit ook voor de lezer dé papegaai soort is.
Het beste is wellicht geen papegaai en dus ook geen Pionus want het vraagt heel veel om zo’n geweldig mooi en intelligent dier vele jaren een goed leven te geven en er ook zelf vol plezier voor te blijven gaan jaar in jaar uit.

Helaas lees ik ook dat de Pionus soms maar 3-15 jaar oud wordt door slechte verzorging.
Het continu blijven verdiepen in zijn herkomst en het zoveel mogelijk nabootsen van zijn leven als dat in zijn natuurlijke habitat zou hebben.

Mijn partner was verrast dat ik na, na heel lang het overwegen van de bronsvleugel, “ineens” de Maximilian als een betere optie zag.

Hoe dan ook, ik denk dat het belangrijk is om nooit alleen voor uiterlijk of de heb te gaan maar te kijken wat er (het beste) bij je past. En dat kan maar zo Geen Pionus zijn.

Met trots stel ik je voor aan onze Pionus Inti, uit het ei gekropen op 5 juni 2023.